آمده است . « 1 » در اصطلاح به كسانى گفته مىشود كه با حضرت على ( ع ) در جمل جنگ كردند ، و بزرگان آنها طلحه و زبير از كسانى بودند كه از قبل با آن حضرت بيعت كرده بودند و سپس آن پيمان را شكستند . « 2 » قرآن در اين باره مىفرمايد : « وَانْ نَكَثُوا ايْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فى دينِكُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ . . . » « 3 » اگر بعد از بستن‌عهد ، پيمان‌شكنى كردند و در دين به شما طعنه‌زدند ، پس بكشيد ، پيشوايان كفر را . . . . حضرت على ( ع ) در ذيل آيه خطاب به اهل بصره فرمود : « . . . وَالَّذى فَلَق‌َالْحَبَّةَ وَ بَرِىءُ النَّسْمَةَ وَاصْطَفى مُحَمَّداً ( ص ) بِالنُّبُوَّةِ انْتُمْ لِاصْحابِ هذِهِ الْايَةَ وَ ما قُوتِلُوا مُنْذُ نَزَلَتْ » « 4 » سوگند به خدايى كه انسان را خلق كرد و دانه را شكافت و محمد ( ص ) را به پيامبرى برگزيد ، اهل ( و منظور از ) اين آيه شما هستيد و از زمانى كه نازل شد ، هيچ كس با اهل اين آيه نجنگيده است . نَفْر نَفْر در لغت به معنى اعراض‌كردن ، پيش‌دويدن ، پراكنده‌شدن و رم‌كردن آمده است . « 5 » در اصطلاح كوچ كردن به دستور فرمانده براى جنگ با دشمنان اسلام مىباشد . قرآن مىفرمايد :

--> ( 1 ) - المعجم‌الوسيط ، ج 2 ، ص 951 . ( 2 ) - ينابيع الفقهيه ، كتاب الجهاد ، ص 287 ( قواميس الجهاد ) . ( 3 ) - توبه ( 9 ) ، آيهء 12 . ( 4 ) - ميزان الحكمه ، محمدى رى شهرى ، ج 3 ، ص 19 ، انتشارات دفتر تبليغات . ( 5 ) - مصباح المنير ، ج 2 ، ص 325 .